అటుపైని బ్రహ్మదేవుడు శంఖచూడుణ్డి సంహరించడానికి శివుణ్ణి నియోగించి తన లోకానికి తాను వెళ్ళిపోయాడు. దేవతలూ తమ తమ నెలవులకు నిష్క్రమించారు.
శివుడు బాధ్యత భుజాన వేసుకుని చిత్రరథుడు అనే గంధర్వ ప్రియమిత్రుణ్ణి వెంటబెట్టుకుని భారతభూమికి దిగాడు. చంద్రభాగా నదీతీరాన ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు నీడలో విశ్రమించాడు. శంఖచూడుడి దగ్గరికి చిత్రరథుణ్ణి దూతగా పంపించాడు. అతడు ఆ దానవేంద్రుడి రాజధానిలోకి ప్రవేశించాడు.
అది అయిదు యోజనాల వెడల్పూ పదియోజనాల పొడవూ ఉన్న మహానగరం. మహేంద్రుడి అమరావతికన్నా అన్నివిధాలా అత్యుత్తమంగా ఉంది. ఎటుచూసినా కుబేరభవనాలే. వీథులు తీర్చిదిద్దినట్టున్నాయి. నగరానికి చుట్టూ ఏడు కందకాలున్నాయి. రథాశ్వాలు అనుక్షణం ప్రయోగానికి సన్నద్ధంగా ఉన్నాయి. ప్రతిభవనంమీదా రత్నకోటులు ధగధగలాడుతున్నాయి. నూరు వీథులు. చత్వరాలలో వీథిమొగలలో మణివేదికలు. వివిధ వస్తు సంపన్నమై వణిజుల వీథి వ్రత్యేకం. తరులతావిరాజితమైన ఉద్యానవనాలు. వాటిలో ఆశ్రమాలు.
నగరసౌందర్యాన్ని తిలకిస్తూ వెళ్ళి చిత్రరథుడు రాజప్రాసాదం చేరుకున్నాడు. అది వలయాకారంలో పూర్ణచంద్రబింబంలా ఉంది. చుట్టూ నాలుగు అగడ్తలున్నాయి. అవి అగ్నిజ్వాలలతో భగభగలాడుతున్నాయి. అది శత్రువులకు దుర్గమం. మిత్రులకు సుగమం.
మణిమయ ప్రాసాద శిఖరాలు(కోటబురుజులు) ఆకాశాన్ని ముద్దాడుతున్నాయి. చుట్టూ పన్నెండు కక్ష్యలున్నాయి. పన్నెండు రజతద్వారాలున్నాయి. ప్రతిద్వారం దగ్గరా దానవవీరులు జాగరూకులై కాపలా కాస్తున్నారు. కక్ష్యాంతరాలలో ఉన్న వాటితో కలిపి మొత్తం లక్ష భవనాలున్నాయి. అన్నీ మణిమయాలే అన్నింటా రత్సస్తంభాలూ రత్నసోపానాలూ.
చిత్రరథుడు (పుష్పదంతుడు) పన్నెండవ కక్ష్యదాటి రాజమందిర సింహద్వారం చేరుకున్నాడు అక్కడ శూలం ధరించి చిరునవ్వులు చిందిస్తూ పింగలాక్షుడూ తామ్రవర్ణుడూ అతిభయంకరుడూ ఒక ద్వారపాలకుడు ఉన్నాడు. అతడికి వృత్తాంతమంతా చెప్పి అనుజ్ఞ తీసుకుని లోపలికి ప్రవేశించాడు దూతరూపంలో వచ్చాడు కనుక ఎవరూ పెద్దగా అడ్డుకోలేదు. అభ్యంతరమందిర ద్వారం చేరుకున్నాడు అక్కడి ద్వారపాలకుడికి తాను వచ్చిన పనినీ రణవృత్తాంతాన్నీ తెలియపరిచి మీ ప్రభువుకి నివేదించి రమ్మని పంపించాడు. అతడు లోపలికి వెళ్ళి తిరిగివచ్చి చిత్రరథుణ్ణి వెంటతీసుకువెళ్ళి శంఖచూడుని ముందు హాజరు పరిచాడు.
రాజమండల పరివృతుడై సమున్నత స్వర్ణసింహాసనంమిద ఠీవిగా దర్పంగా విరాజిల్లుతున శంఖచూడుడి మనోహరరూపాన్ని చూడటంతోనే చిత్రరథుడి కన్నులు జిగేలుమన్నాయి. దివ్యమందిరం మణీంద్ర నిర్మితం, రత్నదండసమన్వితం, రత్నమయ కృత్రిమపుష్ప విభూషితం. బంగారు సింహాసవం వెనక నిలబడి ఒక భృత్యుడు బంగారుగొడుగు పట్టుకున్నాడు. ఇరువైపులా పార్షదులు వింజామరలు వీస్తున్నారు. సముచిత వస్త్రాభరణాలతో సుందరమాల్యానులేపనాలతో త్రికోటి దానవవీర సంవేష్టితుడై శంఖచూడుడు కన్నులవిందై కనిపించాడు. శతకోటి దానవవీరులు ఆయుధపాణులై కావలి తిరుగుతున్నారు. ఆశ్చర్యంనుంచీ ఆనందంనుంచీ తేరుకుని చిత్రరథుడు (పుష్పదంతుడు) మెల్లగా పెదవి విప్పాడు.
దానవేంద్రా! నేను శివుడి భృత్యుడిని. నాపేరు పుష్పదంతుడంటారు. ప్రభూ! శంకరుడు నీతో చెప్పమన్నది యథాతథంగా చెబుతాను, సౌమ్యంగా ఆలకించు - “దేవతల రాజ్యాన్ని విడిచి పెట్టు. వారి అధికారాలను వారికి తిరిగి అప్పగించు. దేవతలంతా వెళ్ళి శ్రీహరిని శరణువేడారు. శ్రీహరి స్వయంగా శూలాన్ని అందించి నన్ను పంపించాడు. నేను వచ్చి చంద్రభాగా(పుష్పభద్రా) నదీతీరంలో వటవృక్షం క్రిందే విడిది చేశాను. రాజ్యమైనా అప్పగించు లేదా యుద్ధమైనా చెయ్యి” - ఇదీ త్రిలోచనుడు నీకు వినిపించి రమ్మన్న సందేశం. నేను దూతను నువ్వు ఏది చెప్పమంటే అది వెళ్ళి మహేశ్వరుడికి చెబుతాను.
గంధర్వుడి మాటలు వింటూనే శంఖచూడుడు పెద్దపెట్టున నవ్వాడు. రేపు ఉదయాన్నే నేను వస్తున్నాను. నువ్వు వెళ్ళు - అన్నాడు. గంధర్వుడు చిత్తం అని వెంటనే పరుగుపరుగున వెళ్ళి వటమూలంలో కూర్చున్న శివుడికి ఆ రెండుముక్కలూ చెప్పాడు.
అంతలోకీ సేనాపరివృతుడై కుమారస్వామి అక్కడికి వచ్చాడు. వీరభద్రుడు నంది మహాకాలుడు సుభద్రకుడు విశాలాక్షుడు బాణుడు పింగలాక్షుడు వికంపనుడు విరూపుడు వికృతి మణిభద్రుడు బాష్కలుడు కపిలుడు దీర్ఘదంష్ట్రుడు వికటుడు తామ్రలోచనుడు కాలకంఠుడు బలిభద్రుడు కాల జిహ్వుడు కుటీచరుడు బలోన్మత్తుడు రణశ్లాఘి దుర్జయుడు దుర్గముడు అష్టభైరవులు ఏకాదశ రుద్రులు అష్టవసువులు దేవేంద్రుడు ద్వాదశాదిత్యులు చంద్రుడు అగ్నిదేవుడు విశ్వకర్మ అశ్వినీ దేవతలు కుబేరుడు యముడు జయంతుడు నలకూబరుడు వాయువు వరుణుడు బుధుడు మంగళుడు ధర్ముడు శని ఈశానుడు కామదేవుడు ఉగ్రదంష్ట్ర ఉగ్రదండ కోటర కోటభి - ఇత్యాదులందరూ వచ్చారు. అష్టభుజావిరాజమానమై స్వయంగా భద్రకాళీదేవి అరివిరభయంకరంగా వచ్చింది. ఇంద్రనీలమణి నిర్మితమైన విమానం అధిరోహించి వచ్చింది. రక్తవస్త్రాలూ రక్తమాల్యానులేపనలతో నృత్యం చేస్తూ గానం చేస్తూ వికటాట్టహాసాలు చేస్తూ వచ్చి నిలబడింది. యోజనం పొడవున్న అగ్నిజ్వాలలాంటి నాల్కను భీకరంగా కదలాడిస్తోంది. శంఖచక్ర గదాఖడ్గధనుర్భాణాది భీషణాయుధాలను ధరించింది. వర్తులాకారమూ యోజన విస్తీర్ణమూ అయిన ఖర్పరం ఉంది. చేతిలో మిన్ను తాకుతున్న త్రిశూలం. యోజనాయతమైన శక్త్యాయుధం. ముద్గరముసల వజ్రిఖేట ఫలకాలతో విచ్చేసింది. వైష్ణవ - వారుణ - వాహ్నేయ - నాగపాశ - నారాయణ - గాంధర్వ - గారుడ - పర్జన్య - పాశుపత - జృంభణ - పార్వత - మాహేశ్వర - వాయవ్య - సమ్మోహన - బహ్మాద్యస్త్రాలు సన్నిధి చేసుకుంది. యోగినీ ఢాకినీ భూత ప్రేత పిశాచ కూష్మాండ బ్రహ్మరాక్షస బేతాళరాక్షస యక్ష కిన్నర సమూహాలతో వచ్చింది. ఇందరితో కలిసి కుమారస్వామి తన తండ్రికి బాసటగా నిలిచాడు.
దూతగా వచ్చిన గంధర్వుణ్ణి సాగనంపి శంఖచూడుడు కొలువు చాలించి అంతఃపురంలోకి నిర్గమించాడు. అక్కడ తులసికి ఈ రణవార్తను చెప్పాడు. వింటూనే నోరు ఎండిపోయింది. పెదవులు తడి ఆరాయి. క్షణకాలం అవాక్కుగా నిలిచిపోయింది.
ప్రాణబంధూ! క్షణకాలం నా గుండెలపై విశ్రమించు. ప్రాణాధిష్ఠానదేవతా! క్షణకాలం నా ప్రాణాలు కాపాడు. నామాట మన్నించు. క్షణకాలం సాదరంగా ఈ కన్నులతో నిన్ను ఇలా చూడనీ. గుండెలు దహించుకుపోతున్నాయి. ప్రాణాలు ఆందోళన పడుతున్నాయి. ఈరోజు తెల్లవారుజాములోనే నాకొక దుస్వప్నం కూడా వచ్చింది.
తులసి మాటలు విని శంఖచూడుడు మందహాసం చేశాడు. మదిర సేవించి విందు ఆరగించాడు. మెల్లగా హితవచనాలు పలికాడు. ప్రాణప్రియా! ఈ జగత్తులో సమస్తమూ కాలాధీనమే. సుఖమూ దుఃఖమూ భోగాలూ ఆనందాలూ మంగళాలూ అమంగళాలూ అన్నింటికీ కాలమే కర్త. వృక్షాలు చూడు కాలవశాన కొమ్మలు తొడుగుతున్నాయి. పువ్వులు పూస్తున్నాయి. అవి కాయలవుతున్నాయి, పండ్లవుతున్నాయి. కాలవశాన రాలిపడుతున్నాయి. విశ్వాలు ఏర్పడేదీ నశించేదీ కాలప్రభావంతోనే. సృష్టి స్థితిలయాలు కాలంవల్లనే జరుగుతున్నాయి. త్రిమూర్తులకూ పైని మరొక పరమాత్మ ఉన్నాడు, అతడు కాలనర్తకుడు. అతడు వీరిని ఆడిస్తుంటాడు. తన ఇచ్చప్రకారం తనకు అభిన్నంగా ఈ ప్రకృతిని కల్పించి విశ్వాలనూ చరాచరజీవజాలాన్నీ సృష్టించి కాలవశంగా క్రీడిస్తుంటాడు. వినోదిస్తుంటాడు. అతడు సర్వాత్మ సర్వరూపధారి. పరమేశ్వరుడు. జనంతో జనాన్ని సృష్టింపజేసి, జనంతో జనాన్ని రక్షింవజేసి, జనంతో జనాన్ని సంహరింపచేస్తుంటాడు.
ప్రియా! ఇప్పుడింక అతడిని సేవించు. ఈ సృష్టిలో గాలివీచినా, సూర్యుడు ప్రకాశించినా, ఇంద్రుడు వర్షించినా, మృత్యువు కబళించినా, అగ్ని దహించినా, చంద్రుడు వెలుగొందినా అంతా అతడి ఆజ్ఞప్రకారమే, అతడు మృత్యువుకి మృత్యువు. కాలానికి కాలం. యముడికి యముడు. సృష్టికర్తకు సృష్టికర్త. మాతకు మాత. సంహర్తకు సంహర్త. ఆ దేవాదిదేవుణ్ణి శరణువేడుకో. అతడే అందరికీ నిజమైన బంధువు. ఆత్మబంధువు.
నిజానికి నేనెవరో, నువ్వెవరో! విధి మనల్ని ఇలా కలిపింది. అలాగే విడదీస్తోంది. ఈ రహస్యం తెలిసిన పండితుడు ఆపదలు వచ్చినప్పుడు అజ్ఞానిలా భయపడిపోడు. సుఖదుఃఖాలను రెండింటిని సమానంగా భావించి కాలనేమిక్రమంలో మునుగుతూ తేలుతూ ఉంటాడు.
తులసీ! ఈ జన్మ ముగియడంతోనే నువ్వు నిశ్చయంగా నారాయణుడిని చేరుకుంటావు బదరికావనంలో తీవ్రంగా తపస్సు చేశావుగదా! నేనూ చేశాను. ఆ తపస్సుకి ఫలంగానే నువ్వు దక్కావు. బ్రహ్మదేవుడిచ్చిన వరం ఉండనే ఉంది. కానీ నీ తపస్సు శ్రీహరికోసం కనక అతడిని నువ్వు పాందితీరతావు. గోలోక బృందావనంలో గోవిందుణ్ణి త్వరలోనే కలుసుకుంటావు. ఈ దానవదేహం విడిచి నేనూ గోలోకానికే వస్తాను. మళ్ళీ ఆక్కడ నన్ను చూద్దువుగాని. నేనూ నిన్ను చూస్తాను. రాధాదేవి ఇచ్చిన శాపంవల్ల ఈ భారతభూమిలో ఈ జన్మ ఎత్తవలసి వచ్చింది. ఈ తనువు రాలిపోగానే మళ్ళీ తిరిగి గోలోకానికేగదా వెళ్ళవలసింది. ఇక ఇందులో నువ్వుగానీ నేనుగానీ దుఃఖించవలసింది ఏమీ లేదు. త్వరగా గోలోకానికి వెళ్ళి శ్రీహరిని కలుసుకుందాం. బాధపడకు.
శంఖచూడుడు ఇలా ఓదార్చి తులసికి ధైర్యం చెప్పాడు. రత్నమందిరంలో హంసతూలికా తల్పంమీద తులసీదేవిని గాఢంగా ఆలింగనం చేసుకుని పడుకున్నాడు. క్రీడా కౌతుక మంగళవాక్యాలు ఎన్నెన్నో పలికాడు. తులసీదేవిని ఉత్సాహపరిచి ఉల్లాసంగా ఉంచడానికి శతవిధాల ప్రయత్నించాడు.
కానీ ఆ కృశోదరి అలా దుఃఖిస్తూనే ఉంది. ఆహారం ముట్టలేదు. రెప్పవాల్చలేదు. కన్నీరు ఆగలేదు. అతడి వక్షస్థలంమీద తల అన్ని శోకిస్తూనే ఉంది. ఒకప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు భాండీరంలో తనకు ఉపదేశించిన దివ్యజ్ఞానాన్ని అంతటినీ మెల్లమెల్లగా తులసికి మళ్ళీ నూరిపోశాడు శంఖచూడుడు. సర్వశోకహరమైన తెలివిని కలిగించాడు. దానితో తులసి తేరుకుంది. ముఖమూ చూపులూ తేటపడ్డాయి. ప్రసన్నత చిగురించింది. సమస్తమూ నశ్వరమే అనే ఎరుక కలిగింది. దుఃఖం తొలగిపోయింది. అప్పుడు శంఖచూడుడితో చెయ్యి కలిపింది. క్రీడాపరవశులై దంపతులు సుఖసాగరంలో ఈదులాడారు. అర్థనారీశ్వరుడన్నట్టు బిగియార కౌగిలించుకున్నారు.
ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ప్రాణాధికప్రియులు. ఇద్దరూ సమానరూపయౌవన సంపన్నులు. క్షణకాలం అవ్యక్తమధురంగా మాట్టాడుకుంటున్నారు. క్షణంలో రతిక్రీడా పరాయణులవుతున్నారు. క్షణకాలం మైమరచి యౌవన గర్వంతో విలాసంగా నవ్వుతున్నారు. ఆ శృంగారపండితుల రతికి విరతి లేదు. ఎవరికి ఎవరూ తీసిపోవడం లేదు. ఓడిపోవడం లేదు.
మణిమయ ప్రాసాద శిఖరాలు(కోటబురుజులు) ఆకాశాన్ని ముద్దాడుతున్నాయి. చుట్టూ పన్నెండు కక్ష్యలున్నాయి. పన్నెండు రజతద్వారాలున్నాయి. ప్రతిద్వారం దగ్గరా దానవవీరులు జాగరూకులై కాపలా కాస్తున్నారు. కక్ష్యాంతరాలలో ఉన్న వాటితో కలిపి మొత్తం లక్ష భవనాలున్నాయి. అన్నీ మణిమయాలే అన్నింటా రత్సస్తంభాలూ రత్నసోపానాలూ.
చిత్రరథుడు (పుష్పదంతుడు) పన్నెండవ కక్ష్యదాటి రాజమందిర సింహద్వారం చేరుకున్నాడు అక్కడ శూలం ధరించి చిరునవ్వులు చిందిస్తూ పింగలాక్షుడూ తామ్రవర్ణుడూ అతిభయంకరుడూ ఒక ద్వారపాలకుడు ఉన్నాడు. అతడికి వృత్తాంతమంతా చెప్పి అనుజ్ఞ తీసుకుని లోపలికి ప్రవేశించాడు దూతరూపంలో వచ్చాడు కనుక ఎవరూ పెద్దగా అడ్డుకోలేదు. అభ్యంతరమందిర ద్వారం చేరుకున్నాడు అక్కడి ద్వారపాలకుడికి తాను వచ్చిన పనినీ రణవృత్తాంతాన్నీ తెలియపరిచి మీ ప్రభువుకి నివేదించి రమ్మని పంపించాడు. అతడు లోపలికి వెళ్ళి తిరిగివచ్చి చిత్రరథుణ్ణి వెంటతీసుకువెళ్ళి శంఖచూడుని ముందు హాజరు పరిచాడు.
రాజమండల పరివృతుడై సమున్నత స్వర్ణసింహాసనంమిద ఠీవిగా దర్పంగా విరాజిల్లుతున శంఖచూడుడి మనోహరరూపాన్ని చూడటంతోనే చిత్రరథుడి కన్నులు జిగేలుమన్నాయి. దివ్యమందిరం మణీంద్ర నిర్మితం, రత్నదండసమన్వితం, రత్నమయ కృత్రిమపుష్ప విభూషితం. బంగారు సింహాసవం వెనక నిలబడి ఒక భృత్యుడు బంగారుగొడుగు పట్టుకున్నాడు. ఇరువైపులా పార్షదులు వింజామరలు వీస్తున్నారు. సముచిత వస్త్రాభరణాలతో సుందరమాల్యానులేపనాలతో త్రికోటి దానవవీర సంవేష్టితుడై శంఖచూడుడు కన్నులవిందై కనిపించాడు. శతకోటి దానవవీరులు ఆయుధపాణులై కావలి తిరుగుతున్నారు. ఆశ్చర్యంనుంచీ ఆనందంనుంచీ తేరుకుని చిత్రరథుడు (పుష్పదంతుడు) మెల్లగా పెదవి విప్పాడు.
దానవేంద్రా! నేను శివుడి భృత్యుడిని. నాపేరు పుష్పదంతుడంటారు. ప్రభూ! శంకరుడు నీతో చెప్పమన్నది యథాతథంగా చెబుతాను, సౌమ్యంగా ఆలకించు - “దేవతల రాజ్యాన్ని విడిచి పెట్టు. వారి అధికారాలను వారికి తిరిగి అప్పగించు. దేవతలంతా వెళ్ళి శ్రీహరిని శరణువేడారు. శ్రీహరి స్వయంగా శూలాన్ని అందించి నన్ను పంపించాడు. నేను వచ్చి చంద్రభాగా(పుష్పభద్రా) నదీతీరంలో వటవృక్షం క్రిందే విడిది చేశాను. రాజ్యమైనా అప్పగించు లేదా యుద్ధమైనా చెయ్యి” - ఇదీ త్రిలోచనుడు నీకు వినిపించి రమ్మన్న సందేశం. నేను దూతను నువ్వు ఏది చెప్పమంటే అది వెళ్ళి మహేశ్వరుడికి చెబుతాను.
గంధర్వుడి మాటలు వింటూనే శంఖచూడుడు పెద్దపెట్టున నవ్వాడు. రేపు ఉదయాన్నే నేను వస్తున్నాను. నువ్వు వెళ్ళు - అన్నాడు. గంధర్వుడు చిత్తం అని వెంటనే పరుగుపరుగున వెళ్ళి వటమూలంలో కూర్చున్న శివుడికి ఆ రెండుముక్కలూ చెప్పాడు.
అంతలోకీ సేనాపరివృతుడై కుమారస్వామి అక్కడికి వచ్చాడు. వీరభద్రుడు నంది మహాకాలుడు సుభద్రకుడు విశాలాక్షుడు బాణుడు పింగలాక్షుడు వికంపనుడు విరూపుడు వికృతి మణిభద్రుడు బాష్కలుడు కపిలుడు దీర్ఘదంష్ట్రుడు వికటుడు తామ్రలోచనుడు కాలకంఠుడు బలిభద్రుడు కాల జిహ్వుడు కుటీచరుడు బలోన్మత్తుడు రణశ్లాఘి దుర్జయుడు దుర్గముడు అష్టభైరవులు ఏకాదశ రుద్రులు అష్టవసువులు దేవేంద్రుడు ద్వాదశాదిత్యులు చంద్రుడు అగ్నిదేవుడు విశ్వకర్మ అశ్వినీ దేవతలు కుబేరుడు యముడు జయంతుడు నలకూబరుడు వాయువు వరుణుడు బుధుడు మంగళుడు ధర్ముడు శని ఈశానుడు కామదేవుడు ఉగ్రదంష్ట్ర ఉగ్రదండ కోటర కోటభి - ఇత్యాదులందరూ వచ్చారు. అష్టభుజావిరాజమానమై స్వయంగా భద్రకాళీదేవి అరివిరభయంకరంగా వచ్చింది. ఇంద్రనీలమణి నిర్మితమైన విమానం అధిరోహించి వచ్చింది. రక్తవస్త్రాలూ రక్తమాల్యానులేపనలతో నృత్యం చేస్తూ గానం చేస్తూ వికటాట్టహాసాలు చేస్తూ వచ్చి నిలబడింది. యోజనం పొడవున్న అగ్నిజ్వాలలాంటి నాల్కను భీకరంగా కదలాడిస్తోంది. శంఖచక్ర గదాఖడ్గధనుర్భాణాది భీషణాయుధాలను ధరించింది. వర్తులాకారమూ యోజన విస్తీర్ణమూ అయిన ఖర్పరం ఉంది. చేతిలో మిన్ను తాకుతున్న త్రిశూలం. యోజనాయతమైన శక్త్యాయుధం. ముద్గరముసల వజ్రిఖేట ఫలకాలతో విచ్చేసింది. వైష్ణవ - వారుణ - వాహ్నేయ - నాగపాశ - నారాయణ - గాంధర్వ - గారుడ - పర్జన్య - పాశుపత - జృంభణ - పార్వత - మాహేశ్వర - వాయవ్య - సమ్మోహన - బహ్మాద్యస్త్రాలు సన్నిధి చేసుకుంది. యోగినీ ఢాకినీ భూత ప్రేత పిశాచ కూష్మాండ బ్రహ్మరాక్షస బేతాళరాక్షస యక్ష కిన్నర సమూహాలతో వచ్చింది. ఇందరితో కలిసి కుమారస్వామి తన తండ్రికి బాసటగా నిలిచాడు.
దూతగా వచ్చిన గంధర్వుణ్ణి సాగనంపి శంఖచూడుడు కొలువు చాలించి అంతఃపురంలోకి నిర్గమించాడు. అక్కడ తులసికి ఈ రణవార్తను చెప్పాడు. వింటూనే నోరు ఎండిపోయింది. పెదవులు తడి ఆరాయి. క్షణకాలం అవాక్కుగా నిలిచిపోయింది.
ప్రాణబంధూ! క్షణకాలం నా గుండెలపై విశ్రమించు. ప్రాణాధిష్ఠానదేవతా! క్షణకాలం నా ప్రాణాలు కాపాడు. నామాట మన్నించు. క్షణకాలం సాదరంగా ఈ కన్నులతో నిన్ను ఇలా చూడనీ. గుండెలు దహించుకుపోతున్నాయి. ప్రాణాలు ఆందోళన పడుతున్నాయి. ఈరోజు తెల్లవారుజాములోనే నాకొక దుస్వప్నం కూడా వచ్చింది.
తులసి మాటలు విని శంఖచూడుడు మందహాసం చేశాడు. మదిర సేవించి విందు ఆరగించాడు. మెల్లగా హితవచనాలు పలికాడు. ప్రాణప్రియా! ఈ జగత్తులో సమస్తమూ కాలాధీనమే. సుఖమూ దుఃఖమూ భోగాలూ ఆనందాలూ మంగళాలూ అమంగళాలూ అన్నింటికీ కాలమే కర్త. వృక్షాలు చూడు కాలవశాన కొమ్మలు తొడుగుతున్నాయి. పువ్వులు పూస్తున్నాయి. అవి కాయలవుతున్నాయి, పండ్లవుతున్నాయి. కాలవశాన రాలిపడుతున్నాయి. విశ్వాలు ఏర్పడేదీ నశించేదీ కాలప్రభావంతోనే. సృష్టి స్థితిలయాలు కాలంవల్లనే జరుగుతున్నాయి. త్రిమూర్తులకూ పైని మరొక పరమాత్మ ఉన్నాడు, అతడు కాలనర్తకుడు. అతడు వీరిని ఆడిస్తుంటాడు. తన ఇచ్చప్రకారం తనకు అభిన్నంగా ఈ ప్రకృతిని కల్పించి విశ్వాలనూ చరాచరజీవజాలాన్నీ సృష్టించి కాలవశంగా క్రీడిస్తుంటాడు. వినోదిస్తుంటాడు. అతడు సర్వాత్మ సర్వరూపధారి. పరమేశ్వరుడు. జనంతో జనాన్ని సృష్టింపజేసి, జనంతో జనాన్ని రక్షింవజేసి, జనంతో జనాన్ని సంహరింపచేస్తుంటాడు.
ప్రియా! ఇప్పుడింక అతడిని సేవించు. ఈ సృష్టిలో గాలివీచినా, సూర్యుడు ప్రకాశించినా, ఇంద్రుడు వర్షించినా, మృత్యువు కబళించినా, అగ్ని దహించినా, చంద్రుడు వెలుగొందినా అంతా అతడి ఆజ్ఞప్రకారమే, అతడు మృత్యువుకి మృత్యువు. కాలానికి కాలం. యముడికి యముడు. సృష్టికర్తకు సృష్టికర్త. మాతకు మాత. సంహర్తకు సంహర్త. ఆ దేవాదిదేవుణ్ణి శరణువేడుకో. అతడే అందరికీ నిజమైన బంధువు. ఆత్మబంధువు.
నిజానికి నేనెవరో, నువ్వెవరో! విధి మనల్ని ఇలా కలిపింది. అలాగే విడదీస్తోంది. ఈ రహస్యం తెలిసిన పండితుడు ఆపదలు వచ్చినప్పుడు అజ్ఞానిలా భయపడిపోడు. సుఖదుఃఖాలను రెండింటిని సమానంగా భావించి కాలనేమిక్రమంలో మునుగుతూ తేలుతూ ఉంటాడు.
తులసీ! ఈ జన్మ ముగియడంతోనే నువ్వు నిశ్చయంగా నారాయణుడిని చేరుకుంటావు బదరికావనంలో తీవ్రంగా తపస్సు చేశావుగదా! నేనూ చేశాను. ఆ తపస్సుకి ఫలంగానే నువ్వు దక్కావు. బ్రహ్మదేవుడిచ్చిన వరం ఉండనే ఉంది. కానీ నీ తపస్సు శ్రీహరికోసం కనక అతడిని నువ్వు పాందితీరతావు. గోలోక బృందావనంలో గోవిందుణ్ణి త్వరలోనే కలుసుకుంటావు. ఈ దానవదేహం విడిచి నేనూ గోలోకానికే వస్తాను. మళ్ళీ ఆక్కడ నన్ను చూద్దువుగాని. నేనూ నిన్ను చూస్తాను. రాధాదేవి ఇచ్చిన శాపంవల్ల ఈ భారతభూమిలో ఈ జన్మ ఎత్తవలసి వచ్చింది. ఈ తనువు రాలిపోగానే మళ్ళీ తిరిగి గోలోకానికేగదా వెళ్ళవలసింది. ఇక ఇందులో నువ్వుగానీ నేనుగానీ దుఃఖించవలసింది ఏమీ లేదు. త్వరగా గోలోకానికి వెళ్ళి శ్రీహరిని కలుసుకుందాం. బాధపడకు.
శంఖచూడుడు ఇలా ఓదార్చి తులసికి ధైర్యం చెప్పాడు. రత్నమందిరంలో హంసతూలికా తల్పంమీద తులసీదేవిని గాఢంగా ఆలింగనం చేసుకుని పడుకున్నాడు. క్రీడా కౌతుక మంగళవాక్యాలు ఎన్నెన్నో పలికాడు. తులసీదేవిని ఉత్సాహపరిచి ఉల్లాసంగా ఉంచడానికి శతవిధాల ప్రయత్నించాడు.
కానీ ఆ కృశోదరి అలా దుఃఖిస్తూనే ఉంది. ఆహారం ముట్టలేదు. రెప్పవాల్చలేదు. కన్నీరు ఆగలేదు. అతడి వక్షస్థలంమీద తల అన్ని శోకిస్తూనే ఉంది. ఒకప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు భాండీరంలో తనకు ఉపదేశించిన దివ్యజ్ఞానాన్ని అంతటినీ మెల్లమెల్లగా తులసికి మళ్ళీ నూరిపోశాడు శంఖచూడుడు. సర్వశోకహరమైన తెలివిని కలిగించాడు. దానితో తులసి తేరుకుంది. ముఖమూ చూపులూ తేటపడ్డాయి. ప్రసన్నత చిగురించింది. సమస్తమూ నశ్వరమే అనే ఎరుక కలిగింది. దుఃఖం తొలగిపోయింది. అప్పుడు శంఖచూడుడితో చెయ్యి కలిపింది. క్రీడాపరవశులై దంపతులు సుఖసాగరంలో ఈదులాడారు. అర్థనారీశ్వరుడన్నట్టు బిగియార కౌగిలించుకున్నారు.
ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ప్రాణాధికప్రియులు. ఇద్దరూ సమానరూపయౌవన సంపన్నులు. క్షణకాలం అవ్యక్తమధురంగా మాట్టాడుకుంటున్నారు. క్షణంలో రతిక్రీడా పరాయణులవుతున్నారు. క్షణకాలం మైమరచి యౌవన గర్వంతో విలాసంగా నవ్వుతున్నారు. ఆ శృంగారపండితుల రతికి విరతి లేదు. ఎవరికి ఎవరూ తీసిపోవడం లేదు. ఓడిపోవడం లేదు.
No comments:
Post a Comment