దేవేంద్రుడి నెల్లూరు విందు — ఒక కలలో జరిగిన కథ
ఆ రోజు రాత్రి ఏదో పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చి పడుకున్నాను.
నెల్లూరు అంటేనే చిన్నప్పటి వీధులు, మట్టి వాసన, చెరువు గాలి, బజార్లో హడావిడి, హోటళ్ల నుంచి వచ్చే దోశ వాసన… ఒక్కొక్కటి కళ్లముందు తిరుగుతున్నాయి.
అలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
అంతలో ఎవరో నా భుజం తట్టారు.
“ఏమయ్యా! ఇంకా నిద్రపోతున్నావా?”
కళ్ళు తెరిచి చూస్తే ఎదురుగా నారద మహర్షి!
“నారదా! మీరు ఇక్కడెందుకు?”
“నీకు ఒక గొప్ప అవకాశం వచ్చింది. దేవేంద్రుడు నిన్ను స్వర్గానికి పిలిచాడు.”
“నన్నా? ఎందుకు?”
“నెల్లూరి వాడివి కదా!”
అంతే… ఇంకేముంది? వెంటనే బయలుదేరాను.
స్వర్గానికి వెళ్లగానే అక్కడ ఒకటే సందడి.
దేవతలు పరుగులు పెడుతున్నారు.
అప్సరసలు పూలు అలంకరిస్తున్నారు.
గంధర్వులు సంగీతం సిద్ధం చేస్తున్నారు.
నేను నారదుణ్ణి అడిగాను.
“ఏమిటి ఇంత హడావిడి?”
నారదుడు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“ఇవాళ స్వర్గంలో నెల్లూరు విందు!”
నేను ఆశ్చర్యపోయాను.
“నెల్లూరు విందా?”
“అవును. దేవేంద్రుడికి అమృతం తాగి తాగి విసుగు వచ్చిందట. ఒకసారి అసలైన నెల్లూరు రుచి చూడాలని అనుకున్నాడు!”
అంతలో దేవేంద్రుడు వచ్చాడు.
కిరీటం మెరుస్తోంది.
చేతిలో వజ్రాయుధం.
కానీ ముఖంలో మాత్రం భోజనం కోసం ఎదురుచూస్తున్న చిన్నపిల్లాడి ఆనందం!
“రండి రండి! నెల్లూరు వాళ్లంతా వచ్చారా?”
నేను అన్నాను.
“ఇంకా వస్తున్నారు స్వామీ!”
దేవేంద్రుడు వెంటనే ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు.
“స్వర్గ ద్వారాలు తెరిచి పెట్టండి! నెల్లూరు నుంచి ఎవరొచ్చినా VIP కాదు… VVIP!”
నారదుడు మెల్లగా నా చెవిలో అన్నాడు.
“ఇంద్రుడికి కూడా నెల్లూరు వాళ్లంటే భయం… గౌరవం!”
ముందుగా అర్చకులు రంగస్వామి గారు వచ్చారు.
వాళ్లను చూసిన దేవేంద్రుడు చేతులు జోడించి,
“స్వామీ! మీరొచ్చారంటే విందు పుణ్యమైంది!” అన్నాడు.
ఆ తర్వాత ఆడిటర్ భాష్యం అయ్యంగార్, ఆడిటర్ పప్పు రామయ్య గార్లు వచ్చారు.
వాళ్లు టేబుల్ మీద ఉన్న వంటకాలను చూసి,
“ఇవన్నీ ఖర్చు ఖాతాలో ఎలా చూపిస్తారు?” అని అడిగారు.
దేవేంద్రుడు వెంటనే,
“అది స్వర్గ ఖజానా విషయం. మీరు ముందుగా తినండి!” అన్నాడు.
లాయర్ గోపాలాచారి గారు వచ్చి,
“ఈ విందుకు ఏమైనా నిబంధనలు ఉన్నాయా?” అని అడిగారు.
దేవేంద్రుడు,
“ఒక్కటే నిబంధన… తిన్నాక ‘చాలింది’ అనకూడదు!” అన్నాడు.
డాక్టర్ సుందరరాజన్ గారు వచ్చారు.
ఆయన ప్లేటు చూసి,
“ఇంత తింటే ఆరోగ్యానికి…” అని మొదలుపెట్టగానే,
నారదుడు మధ్యలోనే,
“డాక్టర్ గారూ! ఇవాళ మీరు డాక్టర్ కాదు… భోజనార్థి!” అన్నాడు.
N.S. పంతులు గారు, మాస్టారు ఆదినారాయణ రావు గారు కూడా వచ్చారు.
మాస్టారు గారు అందరినీ చూసి,
“ముందు వరుసగా కూర్చోండి!” అన్నారు.
అంతే… స్వర్గంలో కూడా క్లాస్‌రూమ్ వాతావరణం వచ్చేసింది!
ఆ తర్వాత వైశ్య ప్రముఖులు యడ్లపల్లి వేంకటేశ్వరులు, బొమ్మిశెట్టి రమణయ్య, బొండా రామకృష్ణయ్య, చీతిరాల వెంకటరత్నం గార్లు వచ్చారు.
వాళ్లు వచ్చేసరికి విందు నిర్వాహకులు లెక్కలు మళ్లీ చూసుకున్నారు.
“ఇంకా ఎంత భోజనం కావాలి?”
“నెల్లూరు వాళ్లు ఉన్నారు కదా… రెట్టింపు పెట్టండి!” అన్నారు.
అపోలో బీడీ భాషా గారు, లంగర్ చుట్టల హైదర్ గారు కూడా వచ్చారు.
వాళ్లు వచ్చేసరికి నారదుడు,
“ఇప్పుడు అసలు రుచి మొదలవుతుంది!” అన్నాడు.
తర్వాత A.C. సుబ్బారెడ్డి గారు, దొడ్ల సుబ్బారెడ్డి గారు, బెజవాడ రామ చంద్రా రెడ్డి గారు , రేబాల లక్ష్మి నరసారెడ్డి గారు, తిక్కవరపు రామిరెడ్డి గారు, బెజవాడ పాపి రెడ్డి గారు , మేనకూరు ఆదిశేషారెడ్డి గారు, మాగుంట సుబ్బరామిరెడ్డి గారు,నల్లపరెడ్డి శ్రీనివాసులు రెడ్డిగారు,నేదురుమల్లి జనార్దన్ రెడ్డిగారు..... మరెందరో నెల్లూరు ప్రముఖులు వచ్చారు.
దేవేంద్రుడు అందరినీ చూసి,
“ఇంతమందిని ఒకేసారి చూసాక స్వర్గం కూడా నెల్లూరిలా కనిపిస్తోంది!” అన్నాడు.
అప్పుడే భోజనం మొదలైంది.
మొదట శేషాద్రి అయ్యంగార్ చింతపండు పులిహోర వచ్చింది.
వాసన చూసి నారదుడు కళ్ళు మూసుకుని,
“ఇది పులిహోర కాదు… గత జన్మ జ్ఞాపకం!” అన్నాడు.
తర్వాత తొత్తాద్రి అయ్యంగార్ కదంబం వచ్చింది.
దేవేంద్రుడు ఒక ముద్ద వేసుకుని,
“అమృతం ఎందుకు ఇంతకాలం తాగానో నాకు ఇప్పుడు అర్థం కావడం లేదు!” అన్నాడు.
వరదరాజన్ చక్కెర పొంగలి వచ్చేసరికి ఇంద్రుడి కళ్ళల్లో ఆనందం కనిపించింది.
“ఇది స్వర్గంలో ఎందుకు లేదు?” అని అడిగాడు.
నారదుడు,
“ఎందుకంటే ఇది నెల్లూరి వాళ్ల దగ్గరే ఉండాలి!” అన్నాడు.
చంద్ర భవన్ ఇడ్లీ, వడ, కొబ్బరి చట్నీ వచ్చాయి.
అప్సరసలు ఇడ్లీ చూసి,
“ఇది ఇంత మెత్తగా ఎలా ఉంది?” అని అడిగారు.
ఒక నెల్లూరు పెద్దాయన,
“అది నెల్లూరు ఇడ్లీమ్మా… మేఘం కూడా దాని ముందు గట్టిగానే ఉంటుంది!” అన్నాడు.
తర్వాత రమణ విలాస్ మసాలాదోశ, మెదుపకోడా వచ్చాయి.
ఒక దేవత దోశను తిప్పుతూ,
“ఇది ఆయుధమా?” అని అడిగింది.
నారదుడు,
“కాదు… ఆకలి మీద జరిగే దాడి!” అన్నాడు.
వెంకటరమణ విలాస్ రవ్వ పొంగల్ వచ్చింది.
దేవేంద్రుడు తన కిరీటం తీసి పక్కన పెట్టి,
“ఇవాళ రాజ్యం రేపు చూసుకుందాం… ముందుగా భోజనం!” అన్నాడు.
రాధా హాల్ సందులో నేతి కారం దోశలు వచ్చాయి.
నెయ్యి వాసన స్వర్గం అంతా వ్యాపించింది.
అప్సరసలు కూడా,
“ఇది ఏ సువాసన?” అని అడిగారు.
“నెయ్యి కారం దోశ!”
“ఇది పెర్ఫ్యూమా?”
“కాదు… నెల్లూరు పిలుపు!”
తర్వాత రాజాస్ కేఫ్ బోండాలు వచ్చాయి.
బోండా ప్లేటు చూసి ఒక దేవత,
“ఇవి ఇంత గుండ్రంగా ఎలా ఉన్నాయి?” అని అడిగింది.
“నెల్లూరి వాళ్ల ప్రేమ కూడా అంతే… గుండ్రంగా, నిండుగా!” అన్నాడు ఎవరో.
పూర్ణ క్యాంటీన్ చపాతీ కూర్మ వచ్చింది.
గోవిందరావు పులిబొంగరాలు వచ్చాయి.
చిన్నబజారు పంతులు మిరపకాయ బజ్జీలు, మసాలా వడలు, సీమా సమోసాలు వరుసగా వచ్చాయి.
మిరపకాయ బజ్జీ తిన్న ఒక దేవత వెంటనే నీళ్లు అడిగింది.
“అయ్యో! ఇది ఎంత కారం!”
నెల్లూరు పెద్దాయన నవ్వుతూ,
“ఇది కారం కాదు అమ్మా… నెల్లూరు ఆత్మాభిమానం!” అన్నాడు.
జైహింద్ మలయకాజాలు, ధంరోటీ హల్వా వచ్చాయి.
లక్ష్మీ స్వీట్స్ ప్రత్యేక పకోడా వచ్చింది.
అది తిన్నాక దేవేంద్రుడు,
“ఇది స్వీట్‌నా? స్నాక్‌నా?” అని అడిగాడు.
“నెల్లూరులో రుచి ఉంటే చాలు… దానికి పేరు అవసరం లేదు!” అన్నాడు నారదుడు.
తర్వాత కాలేషా రొట్టెలు వచ్చాయి.
పూర్ణా బిస్కెట్ వాళ్ల కేకులు వచ్చాయి.
బాబు ఐస్‌క్రీములు వచ్చాయి.
YSR బాదం గీర్ వచ్చింది.
మరీ ఫ్రూట్ జ్యూస్లు వచ్చాయి.
కోమల విలాస్ భోజనం వడ్డించారు.
రియాజ్ పాట్ బిరియానీ వాసన వచ్చేసరికి అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
నారదుడు కళ్ళు మూసుకుని,
“ఇది వాసన కాదు… పిలుపు!” అన్నాడు.
అంతలో నెల్లూరి చేపల పులుసు వచ్చింది.
అక్కడున్న దేవతలు ఒక్కసారిగా,
“ఇదేం వాసన?” అని అడిగారు.
నెల్లూరు వాళ్లు మాత్రం,
“వాసన కాదు… విందు మొదలైంది!” అన్నారు.
రొయ్య పొట్టుచారు వచ్చేసరికి దేవేంద్రుడు స్వయంగా వడ్డించడానికి వచ్చాడు.
“నాకూ ఒక గిన్నె పెట్టండి!”
నిర్మలా రెస్టారెంట్ వంటలు, అమరావతి నాన్‌వెజ్ వంటలు వరుసగా వచ్చాయి.
వంటల భీములు సుబ్బరామయ్య, కామయ్య గార్లు వంటశాలలో చెమటోడ్చుతున్నారు.
దేవేంద్రుడు వాళ్లను చూసి,
“మీరు దేవతలా? మానవులా?” అని అడిగాడు.
వాళ్లు నవ్వుతూ,
“వంట చేయగలిగితే చాలు స్వామీ… మిగతాది అవసరం లేదు!” అన్నారు.
చివరగా శేషయ్య అరిసెలు, ఆకు వడలు వచ్చాయి.
అవి చూసిన నారదుడు,
“ఇవి తిన్నాక స్వర్గానికి తిరిగి వెళ్లాలనిపించదు!” అన్నాడు.
ఇంతలో దేవేంద్రుడు లేచి నిలబడ్డాడు.
“ఒక్క నిమిషం!”
అందరూ ఆగిపోయారు.
“నెల్లూరు వాళ్లూ! ఇవాళ నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.”
“ఏమిటి స్వామీ?”
“స్వర్గంలో అమృతం ఉంది. కానీ నెల్లూరులో ఆప్యాయత ఉంది.”
“స్వర్గంలో దేవతలు ఉన్నారు. కానీ నెల్లూరులో మనుషుల మధ్య మనసుంది.”
“స్వర్గంలో విందు ఉంది. కానీ నెల్లూరులో విందుతో పాటు జ్ఞాపకం ఉంది!”
అంతే… అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
నారదుడు నా దగ్గరకు వచ్చి,
“ఏమయ్యా! నచ్చిందా నెల్లూరు విందు?”
నేను,
“నచ్చిందా అంటారా? నాకు నా నెల్లూరు మొత్తం కనిపించింది!” అన్నాను.
అంతలో ఒక్కసారిగా ఎవరో నా భుజం తట్టారు.
“లేవయ్యా! ఉదయం అయిపోయింది!”
కళ్ళు తెరిచి చూస్తే… నా ఇంట్లోనే ఉన్నాను.
స్వర్గం లేదు.
నారదుడు లేడు.
దేవేంద్రుడు లేడు.
కానీ… ఆహా!
ముక్కులో మాత్రం పులిహోర వాసన!
మనసులో మాత్రం నెల్లూరు!
అప్పుడు నాకు అనిపించింది…
నెల్లూరు అంటే కేవలం ఒక పట్టణం కాదు.
నెల్లూరు అంటే ఒక జ్ఞాపకం.
ఒక వాసన.
ఒక రుచి.
ఒక ఆప్యాయత.
ఒక మనిషిని పలకరించే తీరు.
ఒక ప్లేటు భోజనంలో పంచుకునే మనసు.
ఒకప్పుడు చూసిన వీధి గుర్తొస్తే మళ్లీ మనసు అక్కడికే వెళ్లిపోవడం.
అందుకే…
నెల్లూరి రుచి నాలుక మీద ఉండదు… మనసులో ఉంటుంది!
( ఎవరు రాశారు..???.. పెన్నమ్మ ఆశీస్సులుతో )
No comments:
Post a Comment