శ్రీ మహాభాగవతము దశమస్కంధము - పూర్వభాగము -
అక్రూరుండు యమునలో రామకృష్ణుల దర్శించి నుతించుట ప్రజ్ఞానిధి అయిన అక్రూరుడు చాలసేపు యమునలో స్నానంచేసి ఆ చల్లనినీటిలో రామకృష్ణుల్ని దర్శించాడు. తీరమందలి చెట్లనీడలో, రథమధ్యంలో ఉన్న వీరు నీళ్ళలోపలికి ఎప్పుడు వచ్చారని ఆశ్చర్యపడి నీళ్ళలో ముంచిన తల పైకత్తి లేచి దృష్టిసారించి చెట్లనీడలో మునుపటివలె రథమధ్యంలో కూర్చున్న ఆ బలరామకృష్ణులను మరల చూశాడు.
(శ్రీకృష్ణుడు భగవంతుడు. భగవంతుడు సర్వవ్యాపకుడు కావడంచేత ఏక కాలంలోనే కాళిందీజలాల్లోనూ, గట్టుమీది రథంలోనూ కనిపించాడు.)
చూచి అక్రూరుడు ఆశ్చర్యపడి
పావనమైన నడవడిగల ఈ రామకృష్ణులను తొలుత రథంమీద వీక్షించాను. తరువాత నీటిలో దర్శించాను. ఇప్పుడు మరలా మునుపటి రథంలోనే ఉండటం చూస్తున్నాను. ఈ పుణ్యపురుషులు అటు రథంమీద, ఇటు నీళ్లలో ఇలా రెండు చోట్లా ఏకకాలంలో కనిపిస్తున్నారు. ఇది మహాద్భుతం. నా చిత్తభ్రాంతి కావచ్చు. మళ్ళీ పరిశీలిస్తాను అంటూ అక్రూరుడు నీళ్ళలో మునిగాడు.
చుట్టపక్కాలను పోషించేవాడు, యాదవులలో శ్రేష్ఠుడు అయిన అక్రూరుడు యమునలోని బ్రహ్మ తీర్థ జలాలలో ఆదిశేషుణ్ణి దర్శించాడు. ఆదిశేషుడు చక్కగ మాట్లాడగల్గినవాడు. వేయి పడగలమీద వెలిగే మణిభూషలు గలవాడు. రాజవేషదారి; దయయందు అపేక్షగలవాడు. వీరశత్రుసేనల్ని జయించే కోరికగలవాడు. ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉండేవాడు. కోపం లేనివాడు. దోషరహితుడు. అనేక విశేషాలు గలవాడు. అతడు సర్పాలకు దొర.
(శేషుడంటే - సర్వకాలసర్వావస్థలలో ప్రత్యభీజ్ఞ కల్గి ఉండే 'అహమ్' అని చెప్పబడే ప్రజ్ఞ.
నల్లని వస్త్రం ధరించి, సిద్ధులు, నాగులు మొదలైనవారిచే చక్కగా కొనియాడబడుతున్న సర్పరాజును కనురెప్పవాల్చక చూచి
అక్రూరుడు ఆదిశేషుణ్ణి పాన్పుగా చేసుకొని, ఆ మధ్యభాగంలో పవళించి ఉన్న అందగాడైన పురుషోత్తముణ్ణి అవలోకించాడు- ఆ దివ్యపురుషుడు మిసిమిగల పసుపువన్నె పట్టువస్త్రం ధరించి ఉన్నాడు. మేఘంమీద మెరిసే మెరుపులాగా అతనివక్షస్థ్సలంలో లక్ష్మీదేవి ఒప్పులొలుకుతున్నది.
మూగినతుమ్మెదలు చెదిరిపోగా ఆయన నాభికమలంలో నాల్గు మోములుగల నందనుడు బ్రహ్మ ఆడుకుంటున్నాడు. కదలినపుడు ఆ పురుషోత్తముడికాలిఅందెలు పదం, క్రమం మొదలైన విశేషాలతో వేదనినాదాలు వెలువరిస్తున్నాయి. బ్రహ్మ ఈశ్వరుడు, సనకసనందనులు, సద్బ్రాహ్మణులు, దేవతలు ఆతనిచరిత్రను ప్రశంసిస్తున్నారు.
రమ్యాలైన శుభలక్షణాలతో కూడిన గోళ్ళు, పాదాలు, మడమలు, మోకాళ్ళు, పిక్కలు, తొడలు, పిరుదులు, బొడ్దు, నడుము, కడుపు కలవాడూ, ఆదరంతో కూడినవాడూ, శ్రీవత్సమనే పుట్టుమచ్చ, కౌస్తుభమనే మణి, వనమాల అనే పేరు కల్గి, పూలు, ఆకులు చేర్చి కట్టి, మెడనుంచి కాళ్ళవరకు వ్రేలాడే తోమాల - అనే వీటితో విరాజిల్లే విశాలమైన వక్షం కలవాడును, తెలదామరలవంటి కన్నులుగలవాడూ, జందెం, మొలనూలు, ముత్యాలపేరు, సందిటకట్టు కొనే సొమ్ములు (భుజకీరులు), అందెలు, మురుగులు, మొసలి ఆకారంతో ఉన్న చెవిపోగులు, కిరీటం మొదలైన ఆభరణాలు కలవాడూ, భక్తులను కాపాడేవాడూ, చక్కని చెక్కిళ్ళు, నొసలు, ముక్కు పెదవులు, ముఖం, చెవులు కలవాడూ, నల్లని మబ్బువంటి శరీరచ్చాయ కలిగినవాడూ, శంఖంలాంటి మెడగలవాడూ, దయాగుణంతో నిండినవాడూ, ప్రహ్లాదుడు, నారదుడు, సునందుడు, నందుడు మొదలయిన వారిచేత పూజించబడేవాడూ, లక్ష్మి, పుష్టి తుష్టి కీర్తి, కాంతి, భూమి, ఊర్జ, విద్య, అవిద్య, శక్తి మాయ మొదలైన తేజోమూర్తులచే సేవించబడేవాడూ అయిన ఆ పరమేశ్వరుడికి అక్రూరుడు నమస్కరించాడు. భక్తిసంభ్రమాలు అధికంకాగా వెంటనే చేతులు జోడించి, డగ్గుత్తికతో భగవంతుణ్ణి ఇలా స్తోత్రం చేశాడు.
దండకము
శ్రీమానినీమానచోరా! శుభాకార! వీరా! జగద్ధేతుహేతుప్రకారా! సమస్తంబు నస్తంగతంబై మహాలోల కల్లోల మాలాకులాభీల పాథోనిధిం గూలంగా, బాలకేళలీగతిం దేలి నారాయణాఖ్యం బటుఖ్యాతి శోభిల్లు నీ నాభి కంజంబులో లోకపుంజంబులం బన్ను విన్నాణియై మన్న యా బమ్మ యుత్పన్నుం డయ్యేం గదా! పావ కాకాశ వాతావనీ వార్యహంకార మాయామహామానసాదుల్ హృషీకాదులున్ లోకముల్ లోకబీజంబులున్ నిత్యసందోహమై నీ మహాదేహమం దుల్లసించున్; వసించున్, నశించున్, జడత్వంబు లేకాత్మయై యొప్పు నీయొప్పిదం బెల్ల నోచెల్ల; చెల్లన్ విచారింపం దా రెంతవా? రెంతవారైన మాయాదు లా మాయతోంగూడి క్రీడించు లోకానుసంధాత యా ధాత నిర్ణేతయే? నీ కళారాశికిం గొంద ఱంభోజగర్భాదు లధ్యాత్మలందున్న శేషాధిభూతంబులందు న్ననేకాధిదైవంబులందున్ సదా సాక్షివై యుందు వంచుం దదంతర్గతజ్యోతి వీశుండ వంచుం, ద్రయీపద్ధతిం గొంద ఱింద్రాదిదేవాభిధానంబులన్, నిక్క మొక్కండ వంచున్ మఱిం గొంద రారూఢకర్మంబులం ద్రుంచి, సంసారముం ద్రెంచి, సన్న్యస్తులై మించి విజ్ఞానచక్షుండ వంచున్, మఱిం బాంచరాత్రానుసారంబుగాం దన్మయత్వంబుతోం గొంద ఱీ వాత్మ వంచున్, మఱిం గొంద ఱా వాసుదేవాది భేదంబులన్ నల్వురై చెల్వు వాటింతు వంచున్; మఱిన్ నీవు నారాయణాఖ్యుండ వంచున్, శివాఖ్యుండ వంచున్, మఱిం బెక్కుమార్గంబులన్ నిన్ను నగ్గింతు; రెగ్గేమి? యెఱుల్ పయోరాశినే రాసులై కూడు క్రీడన్ విశేషంబు లెల్ల న్నశేషంబులై డింది నీయం దనూనంబు లీనంబులౌ; నేకరాకేందు బింబంబు కుంభాంత రాళంబులం బింబితంబైన వేఱున్నదే? యెన్న నేలా? ఘటాంతర్గతాకాశముల్ తద్ఘటాంతంబులం దేకమౌ రేఖ లోకావధిన్ వీంక నే పోకలం బోక; యేకాకివై యుండు; దీశా! కృశానుండు నెమ్మోము, సోముండు భానుండు కన్నుల్ దిశల్ కర్ణముల్, భూమి పాదంబు, లంభోనిధుల్ గుక్షి, శల్యంబు లద్రుల్, లతాసాలముల్ రోమముల్, గాలి ప్రాణంబు, బాహుల్ సురేంద్రుల్, ఘనంబుల్ కచంబుల్, నభోవీథి నాభిప్రదేశంబు, రేలుంబగళ్లున్ నిమేషంబు, లంభోజగర్భుండు గుహ్యంబు, వర్షంబు వీర్యంబు, నాకంబు మూర్ధంబుగా నేకమై యున్ననీ మేనిదండం బయోజాతగర్భాండముల్ మండి తోదుంబరానోకహానేకశాఖా ఫలాపూరి తానంతజంతుప్రకాండంబు లీలం బ్రసిద్భొదరాశిస్థ జంతుప్రకారంబుగా నిండి యుందున్; మహారూప! నీ రూపముల్ వెగ్గలం బుగ్గడింపన్; లయాంభోధిలో మీనుమేనన్ విరోధిన్ నిరోధించి మున్ వేధకున్ వేదరాశిం బ్రసాదింపవే? త్రుంపవే కైటభ శ్రీ మధుం జక్రివై మొత్తవే! యెత్తవే మందరాగంబు రాగంబుతోం గూర్మలీలా పరిష్పందివై పందివై మేదినిన్ మీందికిం ద్రోచి దోషాచరుం గొమ్ములన్ నెమ్ములన్ జిమ్ముచున్ గ్రువ్వవే త్రవ్వవే ఘోరవైరిన్ నృసింహుండవై, దండివై దండి వైరోచనిం జూచి యాచింపవే? పెంపవే మేను బ్రహ్మాండము న్నిండం, బాఱుండవై రాజకోటిన్ విపాటింపవెే, రాజవై రాజబింబాస్యకై దుర్మదారిన్ విదారింపవే, నొంపవే క్రూరులన్ వాసుదేవాదిరూపంబులన్, శుద్ధబుద్దుండవై వైరిదారాంతరంగంబుల న్నంతరంగంబులుంగా గరంగింపవే? పెంపు దీపింపవే? కల్కిమూర్తిం బ్రవర్తించి, నిన్నెన్ననే నెవ్వండన్, నన్ను మాయావిపన్నున్ విషణ్ణుం బ్రసన్నుం డవై ఖిన్నతం బాపి మన్నింపవే! పన్నగాధీశతల్పా! కృపాకల్ప!, వందారుకల్పా! నమస్తే నమస్తే నమస్తే నమః.
అభిమానవతియైన లక్ష్మీదేవి అంతరంగాన్ని అపహరించినవాడా! మంగళకరమైన స్వరూపం కలవాడా! ఓ వీరుడా! సకల ప్రపంచసృష్టికి కారణమైన పృథివ్యాది పంచమహాభూతాలకు కారణమైనవాడా! మిక్కిలి చలించే తరంగ శ్రేణిచేత కలతచెందిన భయంకర జలరాశిలో సర్వ ప్రపంచం రూపుమాసి లీనమై పోయినపుడు నీవు నారాయణ నామంతో ఖ్యాతిని వహించి బాలుడవై ఆ ప్రళయసాగరంలో తేలియాడావు.
అప్పుడు నీ నాభి కమలంనుంచి సకలభువనాలను సృజించే విజ్ఞానసంపన్నుడైన బ్రహ్మదేవుడు ఉద్భవించాడు. అగ్ని, ఆకాశం, వాయువు, భూమి, నీరు, అహంకారం, మాయ, మహత్తత్వం, మనస్సు మొదలైనవీ, ఇంద్రియాలూ, ఇంద్రియ వృత్తులైన శబ్దస్పర్శ రూపరసగంధాలూ, లోకాలూ, లోకకారణాలూ-ఈ సమస్తం నీ మహాశరీరంనుంచి పుట్టి పెరిగి నశిస్తూ ఉంటాయి.
రమ్యాలైన శుభలక్షణాలతో కూడిన గోళ్ళు, పాదాలు, మడమలు, మోకాళ్ళు, పిక్కలు, తొడలు, పిరుదులు, బొడ్దు, నడుము, కడుపు కలవాడూ, ఆదరంతో కూడినవాడూ, శ్రీవత్సమనే పుట్టుమచ్చ, కౌస్తుభమనే మణి, వనమాల అనే పేరు కల్గి, పూలు, ఆకులు చేర్చి కట్టి, మెడనుంచి కాళ్ళవరకు వ్రేలాడే తోమాల - అనే వీటితో విరాజిల్లే విశాలమైన వక్షం కలవాడును, తెలదామరలవంటి కన్నులుగలవాడూ, జందెం, మొలనూలు, ముత్యాలపేరు, సందిటకట్టు కొనే సొమ్ములు (భుజకీరులు), అందెలు, మురుగులు, మొసలి ఆకారంతో ఉన్న చెవిపోగులు, కిరీటం మొదలైన ఆభరణాలు కలవాడూ, భక్తులను కాపాడేవాడూ, చక్కని చెక్కిళ్ళు, నొసలు, ముక్కు పెదవులు, ముఖం, చెవులు కలవాడూ, నల్లని మబ్బువంటి శరీరచ్చాయ కలిగినవాడూ, శంఖంలాంటి మెడగలవాడూ, దయాగుణంతో నిండినవాడూ, ప్రహ్లాదుడు, నారదుడు, సునందుడు, నందుడు మొదలయిన వారిచేత పూజించబడేవాడూ, లక్ష్మి, పుష్టి తుష్టి కీర్తి, కాంతి, భూమి, ఊర్జ, విద్య, అవిద్య, శక్తి మాయ మొదలైన తేజోమూర్తులచే సేవించబడేవాడూ అయిన ఆ పరమేశ్వరుడికి అక్రూరుడు నమస్కరించాడు. భక్తిసంభ్రమాలు అధికంకాగా వెంటనే చేతులు జోడించి, డగ్గుత్తికతో భగవంతుణ్ణి ఇలా స్తోత్రం చేశాడు.
దండకము
శ్రీమానినీమానచోరా! శుభాకార! వీరా! జగద్ధేతుహేతుప్రకారా! సమస్తంబు నస్తంగతంబై మహాలోల కల్లోల మాలాకులాభీల పాథోనిధిం గూలంగా, బాలకేళలీగతిం దేలి నారాయణాఖ్యం బటుఖ్యాతి శోభిల్లు నీ నాభి కంజంబులో లోకపుంజంబులం బన్ను విన్నాణియై మన్న యా బమ్మ యుత్పన్నుం డయ్యేం గదా! పావ కాకాశ వాతావనీ వార్యహంకార మాయామహామానసాదుల్ హృషీకాదులున్ లోకముల్ లోకబీజంబులున్ నిత్యసందోహమై నీ మహాదేహమం దుల్లసించున్; వసించున్, నశించున్, జడత్వంబు లేకాత్మయై యొప్పు నీయొప్పిదం బెల్ల నోచెల్ల; చెల్లన్ విచారింపం దా రెంతవా? రెంతవారైన మాయాదు లా మాయతోంగూడి క్రీడించు లోకానుసంధాత యా ధాత నిర్ణేతయే? నీ కళారాశికిం గొంద ఱంభోజగర్భాదు లధ్యాత్మలందున్న శేషాధిభూతంబులందు న్ననేకాధిదైవంబులందున్ సదా సాక్షివై యుందు వంచుం దదంతర్గతజ్యోతి వీశుండ వంచుం, ద్రయీపద్ధతిం గొంద ఱింద్రాదిదేవాభిధానంబులన్, నిక్క మొక్కండ వంచున్ మఱిం గొంద రారూఢకర్మంబులం ద్రుంచి, సంసారముం ద్రెంచి, సన్న్యస్తులై మించి విజ్ఞానచక్షుండ వంచున్, మఱిం బాంచరాత్రానుసారంబుగాం దన్మయత్వంబుతోం గొంద ఱీ వాత్మ వంచున్, మఱిం గొంద ఱా వాసుదేవాది భేదంబులన్ నల్వురై చెల్వు వాటింతు వంచున్; మఱిన్ నీవు నారాయణాఖ్యుండ వంచున్, శివాఖ్యుండ వంచున్, మఱిం బెక్కుమార్గంబులన్ నిన్ను నగ్గింతు; రెగ్గేమి? యెఱుల్ పయోరాశినే రాసులై కూడు క్రీడన్ విశేషంబు లెల్ల న్నశేషంబులై డింది నీయం దనూనంబు లీనంబులౌ; నేకరాకేందు బింబంబు కుంభాంత రాళంబులం బింబితంబైన వేఱున్నదే? యెన్న నేలా? ఘటాంతర్గతాకాశముల్ తద్ఘటాంతంబులం దేకమౌ రేఖ లోకావధిన్ వీంక నే పోకలం బోక; యేకాకివై యుండు; దీశా! కృశానుండు నెమ్మోము, సోముండు భానుండు కన్నుల్ దిశల్ కర్ణముల్, భూమి పాదంబు, లంభోనిధుల్ గుక్షి, శల్యంబు లద్రుల్, లతాసాలముల్ రోమముల్, గాలి ప్రాణంబు, బాహుల్ సురేంద్రుల్, ఘనంబుల్ కచంబుల్, నభోవీథి నాభిప్రదేశంబు, రేలుంబగళ్లున్ నిమేషంబు, లంభోజగర్భుండు గుహ్యంబు, వర్షంబు వీర్యంబు, నాకంబు మూర్ధంబుగా నేకమై యున్ననీ మేనిదండం బయోజాతగర్భాండముల్ మండి తోదుంబరానోకహానేకశాఖా ఫలాపూరి తానంతజంతుప్రకాండంబు లీలం బ్రసిద్భొదరాశిస్థ జంతుప్రకారంబుగా నిండి యుందున్; మహారూప! నీ రూపముల్ వెగ్గలం బుగ్గడింపన్; లయాంభోధిలో మీనుమేనన్ విరోధిన్ నిరోధించి మున్ వేధకున్ వేదరాశిం బ్రసాదింపవే? త్రుంపవే కైటభ శ్రీ మధుం జక్రివై మొత్తవే! యెత్తవే మందరాగంబు రాగంబుతోం గూర్మలీలా పరిష్పందివై పందివై మేదినిన్ మీందికిం ద్రోచి దోషాచరుం గొమ్ములన్ నెమ్ములన్ జిమ్ముచున్ గ్రువ్వవే త్రవ్వవే ఘోరవైరిన్ నృసింహుండవై, దండివై దండి వైరోచనిం జూచి యాచింపవే? పెంపవే మేను బ్రహ్మాండము న్నిండం, బాఱుండవై రాజకోటిన్ విపాటింపవెే, రాజవై రాజబింబాస్యకై దుర్మదారిన్ విదారింపవే, నొంపవే క్రూరులన్ వాసుదేవాదిరూపంబులన్, శుద్ధబుద్దుండవై వైరిదారాంతరంగంబుల న్నంతరంగంబులుంగా గరంగింపవే? పెంపు దీపింపవే? కల్కిమూర్తిం బ్రవర్తించి, నిన్నెన్ననే నెవ్వండన్, నన్ను మాయావిపన్నున్ విషణ్ణుం బ్రసన్నుం డవై ఖిన్నతం బాపి మన్నింపవే! పన్నగాధీశతల్పా! కృపాకల్ప!, వందారుకల్పా! నమస్తే నమస్తే నమస్తే నమః.
అభిమానవతియైన లక్ష్మీదేవి అంతరంగాన్ని అపహరించినవాడా! మంగళకరమైన స్వరూపం కలవాడా! ఓ వీరుడా! సకల ప్రపంచసృష్టికి కారణమైన పృథివ్యాది పంచమహాభూతాలకు కారణమైనవాడా! మిక్కిలి చలించే తరంగ శ్రేణిచేత కలతచెందిన భయంకర జలరాశిలో సర్వ ప్రపంచం రూపుమాసి లీనమై పోయినపుడు నీవు నారాయణ నామంతో ఖ్యాతిని వహించి బాలుడవై ఆ ప్రళయసాగరంలో తేలియాడావు.
అప్పుడు నీ నాభి కమలంనుంచి సకలభువనాలను సృజించే విజ్ఞానసంపన్నుడైన బ్రహ్మదేవుడు ఉద్భవించాడు. అగ్ని, ఆకాశం, వాయువు, భూమి, నీరు, అహంకారం, మాయ, మహత్తత్వం, మనస్సు మొదలైనవీ, ఇంద్రియాలూ, ఇంద్రియ వృత్తులైన శబ్దస్పర్శ రూపరసగంధాలూ, లోకాలూ, లోకకారణాలూ-ఈ సమస్తం నీ మహాశరీరంనుంచి పుట్టి పెరిగి నశిస్తూ ఉంటాయి.
జడస్వభావంలేక ఆత్మస్వరూపుడవై ఉన్న నీ మహిమ ఇలాంటిదని వర్ణించడానికి ఎంత గొప్ప వారయినా సమర్థులు కారు. మాయ మొదలైన ముప్పదియారు తత్త్వాలు జడాలు కనుక నీ స్వరూపం గ్రహించలేరు. లోకాలను సృజించే పరమేష్ఠి మాయాసంబంధమైన గుణాలచేత ఆవరించబడి ఉన్నాడుకనుక, అతడు నిన్ను ఇలాంటివానిగా నిర్ణయించలేడు. హిరణ్యగర్భుడు మొదలైనవారు నిన్ను అధ్యాత్మ, అధిదైవ, అధిభూతాలకు అనగా దేహేంద్రియాధి దేవతలకు సాక్షిగా, అంతర్యామిగా, నియామకుడయిన ఈశ్వరునిగా భావిస్తారు.
వేదమార్గగాములైన కొందరు కర్మయోగులు నీ వొక్కడవే ఇంద్రాదినామధేయాలతో నెగడుతుంటావు. ఇది నిజమంటున్నారు. మరికొందరు జ్ఞానయోగులు అన్నికర్మలను వదలి, సంసారం త్యజించి, సన్న్యాసులై నిన్ను విజ్ఞాన స్వరూపుడుగా వేర్కొంటున్నారు. వేరొక కొందరు పాంచరాత్రాగమపద్ధతిని అనుసరించి నీవు వాసుదేవ, సంకర్షణ, ప్రద్యుమ్న అనిరుద్ధ భేదాలతో నలువురై సొంపు ఘటిస్తున్నావని అంటున్నారు. కొందరు నీవు నారాయణుడివనీ, కొందరు శివుడివనీ అనేకమార్గాలలో నిన్ను శ్లాఘిస్తున్నారు.
నదులన్నీ సాగరాన్నే చేరుతున్నట్లు విశేషాలన్నీ నిశ్శేషంగా నీలోనే లీనమవుతున్నాయి. ఒకే పూర్ణచంద్రబింబం ఘటాలలోని జలాలలో పెక్కులుగా ప్రతిఫలించినంత మాత్రాన ఆ చంద్రబింబంకంటె ఈ ప్రతిబింబాలు వేరు కావుగదా! ఘటాంతర్గతమైన ఆకాశం ఘటం నశించగానే మహాకాశంలో చేరినట్లు, లోకాలన్నీ నశించగానే నీవు ఏ జాడలనూ తొక్కక ఒంటరివాడవై ఉంటావు. ఓ ప్రభూ! అగ్ని నీ ముఖం. చంద్రుడూ సూర్యుడూ నీ కన్నులు. దిక్కులు నీ చెవులు. భూమి నీ పాదాలు. సముద్రాలు నీ కడుపు. కొండలు నీ ఎముకలు. తీగలూ, చెట్లూ నీ రోమాలు, గాలి నీ ప్రాణం. ఇంద్రాదులు నీ బాహువులు. మేఘాలు నీ తలవెండ్రుకలు. ఆకాశం నీ బొడ్డు. రేయింబవళ్ళు నీ రెప్పపాట్లు. బ్రహ్మ నీ మేఢ్రం. వర్షం నీ వీర్యం. స్వర్గం నీ శిరస్సు. ఇలా నీ శరీరంలో బ్రహ్మాండాలు అత్తిచెట్టుకొమ్మల్లోనిపండ్లల్లో ఉన్న అనంతమైన ప్రాణి సమూహంలా, మహాసముద్రంలో జంతువుల మాదిరి నిండి ఉన్నాయి.
ఓ విరాట్పురుషా! నీ రూపాలు పొగడ్తకు అందవు. మునుపు మత్స్యరూపంతో ప్రళయ సముద్రంలో శత్రువైన సోమకాసురుణ్ణి ఎదిరించి సాధించి వేదప్రపంచాన్ని బ్రహ్మకు ప్రసాదించావు. హయగ్రీవుడవై చక్రం చేతధరించి మధుకైటభుల్ని చంపావు. కూర్మరూపంతో సంచరిస్తూ మందరగిరిని ఎత్తావు. వరాహరూపం దాల్చి క్రుంగుతున్న భూమండలాన్ని లేవనెత్తి హిరణ్యాక్షుని ఎముకలు విరుగునట్లు కోరలతో పొడిచి చంపావు. భయంకర శత్రువైన హిరణ్యకశిపుణ్ణి నరసింహాకారంతో నీవు సంహరించలేదా! ప్రతాపశాలివైన నీవు వామనమూర్తివై బలిచక్రవర్తిని యాచించలేదా? బ్రహ్మాండాలు నిండేటట్లు శరీరం పెంచలేదా? పరశురాముడివై క్షత్రియసమూహాన్ని వధించలేదా? దశరథరాముడివై చంద్రబింబంవంటి ముఖంగల జానకికోసం దుర్మదంతో కూడిన రావణుణ్ణి తునుమాడలేదా? వాసుదేవాది రూపాలను దాల్చి దుష్టులను శిక్షించలేదా? శుద్ధబుద్ధ స్వరూపివై శత్రుభార్యల మనస్సులు రహస్యంగా కరగించినావుగదా! కల్కిరూపం ధరించి పెంపుతో వెలుగొంద లేదా! దేవా! నిన్ను పొగడుటకు నేను ఏ పాటివాణ్ణి? నేను మాయచేత ఆపదలపాలైనవాణ్ణి. దుఖం చెందినవాణ్ణి. అనుగ్రహబుద్ధితో నా దిగులు తీర్చి నన్నాదరించు. ఆదిశేషుడు తల్పంగా ఉన్నవాడా! కరుణా స్వభావమే అలంకారంగా కలవాడా! నమస్కరించేవారికి కల్పవృక్షం వంటివాడా! నీకు నమోవాకం. నీకు వందనం. నీకు ప్రణామం. నమస్కారం.
లక్ష్మీనాథా! దప్పిక తీర్చుకోడానికి నీళ్లవలె తోచే ఎండమావులకు ఆసపడేవిధంగా కలల వంటివైన పుత్రులు, మిత్రులు, భార్యలు, గృహాలు-ఈ మొదలైన జంజాటం సత్యమని భావిస్తుంటాను. నేను తెలివిమాలినవాణ్ణి. అసత్యాలను సత్యాలని తలంచేవాణ్ణి. ఇట్టినాకు ప్రకాశించే నీ పాదాల జంటను చూపి కరుణతో కటాక్షించు.
అక్రూరుడు ఈ విధంగా స్తోత్రం చేయగా శ్రీకృష్ణుడు ఆయనకు యమునా జలాలలో చతుర్భుజాలతో దీపించే తన మునుపటి దేహాన్ని చూపి, నర్తకుడు రంగస్థలంమీద ఆడి ఆడి తెరమరుగు జొచ్చినట్లు అంతలోనే అంతర్ధానం చెందాడు. అక్రూరుడు ఆశ్చర్యపడుతూ నీటినుండి వెలుపలికివచ్చి రథాన్ని అధిరోహించగా శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు.
అక్రూరా! దగ్గరలోనే నీళ్ళున్నాయి. నీవు స్నానానికి వెళ్ళి చాలసేపయింది. ఆకాశంలో, భూమిలో లేని వింతలు ఏమైనా నదీజలాలలో నీకు కన్పించాయా?
శ్రీకృష్ణు డలా ప్రశ్నించగా అక్రూరు డిలా సమాధాన మిచ్చాడు.
ఇలా అడిగిన కృష్ణునితో అక్రూరుడు ఇలా అన్నాడు. స్వామీ! నీలో లేనివింతలు ఏ లోకాలలోనైనా ఉంటాయని పెద్దలు చెప్పలేదు. ఇక నీటిలో, నేలలో, నింగిలో ఉంటాయా?
అలా చెప్పి అక్రూరుడు సాయంకాలానికి మథురాపురి చేరేటట్టుగా రథాన్ని నడిపాడు. ముందుగా వెళ్ళిన నందుడు మొదలైనవారు పొలిమేరలోని తోపులో బసచేసి ఉన్నారు. కృష్ణుడు వారిని కలుసుకుని అక్రూరుణ్ణి చూచి 'నీవు రథాన్ని తోలుకొని పట్టణానికి వెళ్ళు. మేము తర్వాత వస్తాము' అని చెప్పగా అక్రూరుడు ఇట్లా అన్నాడు.
లక్ష్మీ సంపన్నుడ వయిన శ్రీకృష్ణా! నీవు నా ఇంటికి విజయం చేయాలి. నీ పద్మాలవంటి పాదాలధూళి సమూహం సోకి నా ఇల్లు పావనమవుతుంది. నీ బంటునైన నన్ను ఆమాత్రం ఆదరించకూడదా?
అక్రూరుడు ఈ విధంగా వేడుకోగా కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు.
శ్రీ కృష్ణమూర్తి మథురా నగర ప్రవేశము సేయుట
నిత్య స్తోత్రావళి
నిత్య పారాయణ శ్లోకాలు
స్తోత్రాలు
పంచాంగం
వేదమార్గగాములైన కొందరు కర్మయోగులు నీ వొక్కడవే ఇంద్రాదినామధేయాలతో నెగడుతుంటావు. ఇది నిజమంటున్నారు. మరికొందరు జ్ఞానయోగులు అన్నికర్మలను వదలి, సంసారం త్యజించి, సన్న్యాసులై నిన్ను విజ్ఞాన స్వరూపుడుగా వేర్కొంటున్నారు. వేరొక కొందరు పాంచరాత్రాగమపద్ధతిని అనుసరించి నీవు వాసుదేవ, సంకర్షణ, ప్రద్యుమ్న అనిరుద్ధ భేదాలతో నలువురై సొంపు ఘటిస్తున్నావని అంటున్నారు. కొందరు నీవు నారాయణుడివనీ, కొందరు శివుడివనీ అనేకమార్గాలలో నిన్ను శ్లాఘిస్తున్నారు.
నదులన్నీ సాగరాన్నే చేరుతున్నట్లు విశేషాలన్నీ నిశ్శేషంగా నీలోనే లీనమవుతున్నాయి. ఒకే పూర్ణచంద్రబింబం ఘటాలలోని జలాలలో పెక్కులుగా ప్రతిఫలించినంత మాత్రాన ఆ చంద్రబింబంకంటె ఈ ప్రతిబింబాలు వేరు కావుగదా! ఘటాంతర్గతమైన ఆకాశం ఘటం నశించగానే మహాకాశంలో చేరినట్లు, లోకాలన్నీ నశించగానే నీవు ఏ జాడలనూ తొక్కక ఒంటరివాడవై ఉంటావు. ఓ ప్రభూ! అగ్ని నీ ముఖం. చంద్రుడూ సూర్యుడూ నీ కన్నులు. దిక్కులు నీ చెవులు. భూమి నీ పాదాలు. సముద్రాలు నీ కడుపు. కొండలు నీ ఎముకలు. తీగలూ, చెట్లూ నీ రోమాలు, గాలి నీ ప్రాణం. ఇంద్రాదులు నీ బాహువులు. మేఘాలు నీ తలవెండ్రుకలు. ఆకాశం నీ బొడ్డు. రేయింబవళ్ళు నీ రెప్పపాట్లు. బ్రహ్మ నీ మేఢ్రం. వర్షం నీ వీర్యం. స్వర్గం నీ శిరస్సు. ఇలా నీ శరీరంలో బ్రహ్మాండాలు అత్తిచెట్టుకొమ్మల్లోనిపండ్లల్లో ఉన్న అనంతమైన ప్రాణి సమూహంలా, మహాసముద్రంలో జంతువుల మాదిరి నిండి ఉన్నాయి.
ఓ విరాట్పురుషా! నీ రూపాలు పొగడ్తకు అందవు. మునుపు మత్స్యరూపంతో ప్రళయ సముద్రంలో శత్రువైన సోమకాసురుణ్ణి ఎదిరించి సాధించి వేదప్రపంచాన్ని బ్రహ్మకు ప్రసాదించావు. హయగ్రీవుడవై చక్రం చేతధరించి మధుకైటభుల్ని చంపావు. కూర్మరూపంతో సంచరిస్తూ మందరగిరిని ఎత్తావు. వరాహరూపం దాల్చి క్రుంగుతున్న భూమండలాన్ని లేవనెత్తి హిరణ్యాక్షుని ఎముకలు విరుగునట్లు కోరలతో పొడిచి చంపావు. భయంకర శత్రువైన హిరణ్యకశిపుణ్ణి నరసింహాకారంతో నీవు సంహరించలేదా! ప్రతాపశాలివైన నీవు వామనమూర్తివై బలిచక్రవర్తిని యాచించలేదా? బ్రహ్మాండాలు నిండేటట్లు శరీరం పెంచలేదా? పరశురాముడివై క్షత్రియసమూహాన్ని వధించలేదా? దశరథరాముడివై చంద్రబింబంవంటి ముఖంగల జానకికోసం దుర్మదంతో కూడిన రావణుణ్ణి తునుమాడలేదా? వాసుదేవాది రూపాలను దాల్చి దుష్టులను శిక్షించలేదా? శుద్ధబుద్ధ స్వరూపివై శత్రుభార్యల మనస్సులు రహస్యంగా కరగించినావుగదా! కల్కిరూపం ధరించి పెంపుతో వెలుగొంద లేదా! దేవా! నిన్ను పొగడుటకు నేను ఏ పాటివాణ్ణి? నేను మాయచేత ఆపదలపాలైనవాణ్ణి. దుఖం చెందినవాణ్ణి. అనుగ్రహబుద్ధితో నా దిగులు తీర్చి నన్నాదరించు. ఆదిశేషుడు తల్పంగా ఉన్నవాడా! కరుణా స్వభావమే అలంకారంగా కలవాడా! నమస్కరించేవారికి కల్పవృక్షం వంటివాడా! నీకు నమోవాకం. నీకు వందనం. నీకు ప్రణామం. నమస్కారం.
లక్ష్మీనాథా! దప్పిక తీర్చుకోడానికి నీళ్లవలె తోచే ఎండమావులకు ఆసపడేవిధంగా కలల వంటివైన పుత్రులు, మిత్రులు, భార్యలు, గృహాలు-ఈ మొదలైన జంజాటం సత్యమని భావిస్తుంటాను. నేను తెలివిమాలినవాణ్ణి. అసత్యాలను సత్యాలని తలంచేవాణ్ణి. ఇట్టినాకు ప్రకాశించే నీ పాదాల జంటను చూపి కరుణతో కటాక్షించు.
అక్రూరుడు ఈ విధంగా స్తోత్రం చేయగా శ్రీకృష్ణుడు ఆయనకు యమునా జలాలలో చతుర్భుజాలతో దీపించే తన మునుపటి దేహాన్ని చూపి, నర్తకుడు రంగస్థలంమీద ఆడి ఆడి తెరమరుగు జొచ్చినట్లు అంతలోనే అంతర్ధానం చెందాడు. అక్రూరుడు ఆశ్చర్యపడుతూ నీటినుండి వెలుపలికివచ్చి రథాన్ని అధిరోహించగా శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు.
అక్రూరా! దగ్గరలోనే నీళ్ళున్నాయి. నీవు స్నానానికి వెళ్ళి చాలసేపయింది. ఆకాశంలో, భూమిలో లేని వింతలు ఏమైనా నదీజలాలలో నీకు కన్పించాయా?
శ్రీకృష్ణు డలా ప్రశ్నించగా అక్రూరు డిలా సమాధాన మిచ్చాడు.
ఇలా అడిగిన కృష్ణునితో అక్రూరుడు ఇలా అన్నాడు. స్వామీ! నీలో లేనివింతలు ఏ లోకాలలోనైనా ఉంటాయని పెద్దలు చెప్పలేదు. ఇక నీటిలో, నేలలో, నింగిలో ఉంటాయా?
అలా చెప్పి అక్రూరుడు సాయంకాలానికి మథురాపురి చేరేటట్టుగా రథాన్ని నడిపాడు. ముందుగా వెళ్ళిన నందుడు మొదలైనవారు పొలిమేరలోని తోపులో బసచేసి ఉన్నారు. కృష్ణుడు వారిని కలుసుకుని అక్రూరుణ్ణి చూచి 'నీవు రథాన్ని తోలుకొని పట్టణానికి వెళ్ళు. మేము తర్వాత వస్తాము' అని చెప్పగా అక్రూరుడు ఇట్లా అన్నాడు.
లక్ష్మీ సంపన్నుడ వయిన శ్రీకృష్ణా! నీవు నా ఇంటికి విజయం చేయాలి. నీ పద్మాలవంటి పాదాలధూళి సమూహం సోకి నా ఇల్లు పావనమవుతుంది. నీ బంటునైన నన్ను ఆమాత్రం ఆదరించకూడదా?
అక్రూరుడు ఈ విధంగా వేడుకోగా కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు.
శ్రీ మహా భాగవతము
శ్రీ మహా భాగవతము ద్వితీయస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము తృతీయస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము చతుర్ధస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము పంచమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము షష్టస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము సప్తమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము అష్టమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము నవమస్కంధము
శ్రీ మహాభాగవతము దశమస్కంధము - పూర్వభాగము
శ్రీ మహా భాగవతము ద్వితీయస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము తృతీయస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము చతుర్ధస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము పంచమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము షష్టస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము సప్తమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము అష్టమస్కంధము
శ్రీ మహా భాగవతము నవమస్కంధము
శ్రీ మహాభాగవతము దశమస్కంధము - పూర్వభాగము
నిత్య స్తోత్రావళి
నిత్య పారాయణ శ్లోకాలు
స్తోత్రాలు
పంచాంగం
No comments:
Post a Comment