వెన్నెలలు విరజిమ్ముతూ, ఆకాశ మధ్యానికి చేరాడు చంద్రుడు. గోశాలలో వృషభంలా వున్నాడు. సర్వభూతకోటినీ ప్రకాశింపజేస్తూ, లోకాల పాపాలు నశింపజేస్తూ, సముద్రాన్ని ఉప్పాంగిస్తూ, భూలోకంలో శోభామయమయిన మందరగిరివలె, ప్రదోషవేళ సాగరంవలె, సరోవరంలో వికసించిన పద్మంలా కనిపించాడు.
చూస్తున్నాడు హనుమంతుడు.
చూస్తున్నాడు హనుమంతుడు.
వెండి పంజరంలో హంస వలె, మందరగిరి గుహలో సింహం వలె, మత్తేభంమీద వున్న మహావీరుని వలె- గగన మధ్యంలో చంద్రుడు వెలుగుతున్నాడు.
మొనదేరిన వాడికొమ్ముల ఆబోతులా, అకాశానికి పొడుచుకు వచ్చిన శిఖరాలుగల పర్వతంలా,
బంగారు పూతపూసిన దంతాలుకల గజరాజులా వున్నాడు.
రాతిబండ నెక్కిన మృగేంద్రం, రణమధ్యంలో నిలిచిన గజేంద్రం, రాజ్యసుఖం పొందిన నరేంద్రునివలె వున్నాడు చంద్రుడు.
చీకటి తొలగి, కాంతి వెల్లివిరిసింది, రాక్షసుల మాంసభక్షణ వాంఛ పెరిగింది. ప్రేయసీ ప్రియులకు కోపాలు వైదొలగాయి.
వీణానాదాలు వీనులవిందు చేస్తున్నాయి. నారీమణులు తమ ప్రియుల గాఢ పరిష్వంగంలో నిద్రిస్తున్నారు. నక్తంచర ప్రాణికోటి రౌద్రరూపంతో విహరిస్తున్నది.
ప్రయాణ యోగ్యమయిన రథాలు, అశ్వాలూ, వాటికితోడు భద్రమయిన ఆసనాలూ కల ఆ భవనాలలో మదిరాపానమత్తులు యధేచ్చా విహారం చేస్తున్నారు.
ఆ రాక్షస జనంలో పరిహాస ప్రసంగాలు, భుజాస్ఫాలనాలు. ఒకరిపై ఒకరు విసురులు.. ఓహ్! కోలాహలంగా ఉంది.
మరీ మత్తులో ఉన్న కొందరు ఎదురుగా ఉన్న అందకత్తెల మీద వాలుతున్నారు.
స్త్రీ జనంలో
కొందరు సుఖంగా నవ్వుతూ, మధురమధురంగా పలుకుతున్నారు. కొందరు అలకతో దీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తున్నారు. మరి కొందరు హాయిగా నిద్రపోతున్నారు.
గజ ఘీంకారాలు, మహావీర విశ్వాసాలు, పడగలు విప్పిన సర్పాల బుసబుసలతో నిండిన మహాహ్రదంలా కనిపించింది.
సజ్జన సత్కారాలు కూడా ఉన్నా యక్కడ.
ఆ రాక్షసగణంలో ధీమంతులూ, కార్యకుశలులూ. శ్రద్ధాళువులూ ఉన్నారు.
రూప, గుణసంపన్నులయిన పురుషులూ వారికి యోగ్యులయిన పరిశుద్ధ హృదయులయిన వారి ప్రియురాండ్రనూ చూశాడు.
సిగ్గు తెరలో వెలిగే భామలు కొందరు. భర్తృపరిష్వంగంలో పరవశించేవారు కొందరు. ప్రియుల అంకసీములో అంగనలు.
మేడల పై భాగాలలో విహరించే భామామణులు. మదనమంత్ర పరాయణలు కొందరు. ధర్మాచరణ మర్మమెరిగిన మహిళ లెందరో!
మేలిముసుగు జారగా బంగారు శోభతో కొందరు. కొలిమిలో కరుగుతూన్న బంగారు కాంతి శరీరాలు కొన్ని.
చంద్రకాంతితో మరెందరో! వారిలో కొందరు విరహవ్యధలో ఉన్నారు. అభిసారికలు, వాసవసజ్జికలు! మెరపు తీగెల మాలల వలె ఉన్నా రందరూ.
అందరు కనిపించినా, సీతాదర్శనం కాలేదు. హనుమంతునికి. సనాతన ధర్మశీల, పతివ్రతా శిరోమణి, రామహృదయేశ్వరి గోచరించ లేదు. రామవిరహంతో ఆ యిల్లాలు అస్పష్ట చంద్రరేఖవలె, ధూళిసోకిన బంగారు కణికలా, వాయుధూత మేఘశకలంవలె ఉంటుంది, అనుకుంటూ అన్వేషణ సాగిస్తున్నాడు.
కనిపించలేదు సీత. శోకవశు డయాడు హనుమంతుడు.
No comments:
Post a Comment